ใช้ถ้อยคำปลอบโยนตนเอง

ทารกแรกเกิดมีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและอิ่มเอิบไปด้วยความยินดีแต่น่าเสียดายที่คนเราไม่อาจเป็นแบบนั้นได้ตลอดไปยิ่งใช้ชีวิตเราได้พบเหตุการณ์ต่างๆมากมาย บางก็ต้องโศกเศร้าได้รับบัตรเจ็บจากการข้องแวะกับผู้คน

ทำให้บางครั้งคนที่มีจิตใจอ่อนไหวก็นึกเกลียดตนเองขึ้นมา ยกตัวอย่างเช่นเวลาที่หัวใจบอบช้ำเวลาที่ทำอะไรผิดพลาดแล้วโดนแม่ดุในตอนนั้นคนเราจะเผลอตำหนิตัวเองว่าทำให้แม่โกรธอีกแล้วทำไมฉันเป็นเด็กแบบนี้นะ

อย่างที่โรงเรียนอนุบาลหรือประถมเวลาโดนเพื่อนแกล้งอาจทำให้รู้สึกว่าหนูเป็นเด็กไม่ดีเลยทำให้เพื่อนเพื่อนเกลียดก็เป็นได้

และพอเจอประสบการณ์แบบนั้นบ่อยครั้งเข้าจะติดนิสัยพูดตำหนิตัวเองว่าฉันเป็นคนไม่เอาไหน คนที่มีแต่ข้อเสียอย่างฉันคงไม่มีใครรักหรอกฉันไม่ชอบตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าใจเรามีพลังงานแห่งความเกลียดชังตนเองไม่ว่าเมื่อไหร่ก็คงไม่อาจทำใจชอบตัวเองได้ลงและยิ่งทำให้โชคร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อชำระล้างพลังงานลบเหล่านี้เราจำเป็นต้องใช้ถ้อยคำในการปลอบโยนตนเอง

“ตอนนั้นที่ถูกแม่ดุ ขมขื่นมากเลยสินะ”
“เมื่อก่อนตอนที่โดนแกล้งมันเศร้ามากเลย”

เพียงแค่ลองใช้ถ้อยคำแบบนี้ผมคิดว่าน่าจะทำให้คุณสบายใจขึ้นได้

การรู้จักยอมรับและป๊อบเป่าลมบาดแผลในใจนี่แหละคือก้าวแรกแห่งการชำระล้างความเกลียดชังต่อตนเอง

ยอมรับเหตุการณ์น่าเศร้าและรู้จักใช้ถ้อยคำปลอบโยน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *