ยิ่งบ่นตนเองยิ่งไม่มีที่อยู่

คุณ A (ชาย) เป็นพนักงานประจำในร้านอาหารแห่งหนึ่งทำหน้าที่อบรมพนักงานพาร์ทไทม์และเด็กที่มาทำงานพิเศษ

อย่างไรก็ดีพนักงานพาร์ทไทม์เหล่านี้กลับทยอยลาออกจากงานกันอย่างต่อเนื่อง

คุณ A อยากรู้สาเหตุจึงเรียกผู้หญิงที่มาทำงานพิเศษคนหนึ่งมาไต่ถาม

สิ่งที่พนักงานคนนั้นบอกก็คือหญิงสูงอายุที่ทำงานในครัวคือเหตุผลที่ทำให้ทุกคนลาออก

“ พอถึงเวลาพักปุ๊บ เธอมักดึงตัวใครสักคนมาบ่นให้ฟังค่ะทำให้หลายหลายคนลาออกเพราะไม่อยากต้องมาเป็นคนฟัง”

สิ่งที่ได้ยินทำให้คุณ A ตกใจ
จากนั้นคุณ A จึงลองจับสังเกตหญิงสูงอายุคนนั้นอย่างระมัดระวัง

และพบว่าเขาได้ยินเธอพร่ำบ่นในแง่ลบอยู่จริงๆเสียด้วยอย่างเช่น “ คนนั้นไม่ไหวเลยเนอะ” “ คนนั้นแย่จริงเชียว”

คุณ A คิดว่าปล่อยไปแบบนี้คงไม่ดีแน่ดังนั้นเวลาที่ผู้หญิงคนดังกล่าวบ่นอะไรถึงใครคุณ A จะพยายามเข้าไปเนียนพักและหยุดไว้

เพราะเป็นแบบนั้นเธอก็เริ่มไม่มีพื้นที่ทำงานทีละน้อยๆ จนยอมลาออกจากงานไปเองในที่สุด

คำบ่นแม้เพียงหนึ่งคำสามารถเปลี่ยนบรรยากาศของสถานที่แห่งนั้นให้หม่นหมองลงได้ในพริบตารหัสเอาแต่พร่ำบ่นในไม่ช้าคนรอบข้างจนแหนงหน่ายวัยเป็นการชักนำสถานการณ์ที่ตนจะถูกมองในแง่ลบว่าเป็นคนน่ารำคาญในที่สุด

คนที่ดีแต่บนสุดท้ายแล้วมักจะต้องถูกใจเอง

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *