จากทะเลคนสู่ทะเลใจ

ธรรมะธรรมชาติธรรมดาคือสิ่งที่อยู่ในมนุษย์ทุกคนอยู่แล้วเพียงแต่เรา หามันเจอกันหรือยัง

สมัยตอนละอ่อน
อายุมีเพียงแค่เลข 1 นำหน้า  ชีวิตคลุกเคล้าอยู่แต่กลับ เธค ดิสโก้ ไนท์คลับ…. เปล่าผมไม่ได้เป็นคนที่ใช้ชีวิตที่เหลียวแหลก แต่ไปสถานที่เหล่านั้นทุกวันด้วยเพราะที่อันเป็นอาชีพ  ผมตีกลองตั้งแต่หัวยังสูงไม่พ้นขอบกลอง หัดอ่านโน้ตยี่ห้อกิ้ว  ที่เขียนประวัติเราถั่วงอกอย่างดีตัวโน้ตกลองอ่านง่ายมีรายได้จากคาเฟ่ไนท์คลับวันละ 70 บาทในขณะที่อายุ 15 ปี

หลายปีต่อมาการพัฒนาไม่หยุดยั้งไปสถิตแถวๆ นาซ่า เล่นในผับและเธค  ที่สุดก็เบื่อก่อนจะแขวนไม้กล่องอย่างถาวรยังอุตส่าห์ไปเล่นดนตรีแจ๊สพักหนึ่งในสไตล์ฟิวชั่นแจ๊สอาจารย์มังกรผู้สอนผม ในการบรรเลงกล่อมให้ไพเราะพี่ต๊อดแนะนำเทคนิคต่างๆ

นับแต่นั้นมาชีวิตผมไม่เคยเข้าไปในสถานที่อย่างนั้นอีกเลยจบจนปัจจุบันเหมือนคนอิ่มพอกินมาแต่เด็กเพราะกินมาแต่เด็ก

แต่อย่างไรเพลงก็ยังมีอิทธิพลต่อชีวิตของผม รสนิยมการฟังเพลงส่วนตัวชอบแนวสร้างสรรค์สังคมอย่างของวงคาราบาว เป็นต้น ซึ่งเรามีชื่อเสียงแล้วเพลงท.ทหารอดทน เพลงทินเนอร์ เพลงผู้เฒ่าและอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ที่ในความรู้สึกมากๆคืออัลบั้มชุดโฟค์เซน เพราะเป็นอะไรที่ไร้การปรุงแต่งอย่างก็เลยคิดแล้วทำทันทีในห้องนั้นของอารมณ์ศิลปินที่ชื่อคาราบ่าวและอีกหลายปีต่อมาเพลงทะเลใจเป็นเพลงโปรดของผมโดยเฉพาะวลีที่ชื่นชอบ
“ หาหัวใจให้เจอ ก็เป็นสุข”

เพลงนี้เป็นเพลงธรรมะแต่เป็นทำมาแบบใช้ชีวิตเป็นธรรมะแบบเซน ซึ่งเป็นพุทธศาสนาในอีกรูปแบบหนึ่ง

คนที่เขียนเนื้อเพลงต้องมีจิตใจที่สูงส่งแบบธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเป็นปราชญ์ของแท้ไม่ใช่พวกพูดเหมือนปราชญ์ทำตัวเหมือนเปรตแน่นอน

สิ่งหนึ่งที่เห็นเป็นของแท้คือ
ความไม่มีตัวตน ในลักษณะที่เป็นอัตตา แต่บางครั้งค่าการแสดงออกที่ดูเหมือนว่าแรงนั้นไม่ใช่เป็นอารมณ์แต่เป็นเพราะลักษณะในการมุ่งสอนคนรอบข้างเป็นการสอนแบบซาโตริ
แบบฉับพลันแบบเซนประมาณนั้น ใครถ้าไม่เข้าใจมองอะไรแบบโลกียวิสัยก็จะมองไปว่าแรงอะไรเทือกนั้นแต่หากใครที่รู้จักในสิ่งที่กล่าวมาย่อมเข้าใจเซนก็มีแนวการสอนแบบพูดตรงๆ ชัดถ้อยชัดคำแบบไม่ต้องแปล

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *